วันนั้นเราเป็นเพียงคนสองคน ที่บังเอิญเดินมาพบกัน ไม่มีใครรู้ว่าก้าวเล็ก ๆ วันนั้น จะพาเรื่องราวให้ยาวไกล เสียงทักทายเพียงไม่กี่คำ ยังชัดราวเพิ่งได้ยินวันนี้ ยิ่งวันเวลาเดินผ่านไปกี่ปี ยิ่งเหมือนเมื่อวาน...ทุกครั้งที่นึกถึง หลายสิ่งรอบตัวค่อย ๆ เปลี่ยนไป ผู้คนหลายคนก็ผ่านเลย แต่เมื่อเธอหันมายิ้มทีไร ฉันก็ยังยิ้ม...เหมือนเคย ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ฉันยังมองเธอ...เหมือนวันแรก แววตาคู่นั้นที่เคยทำให้หยุดหายใจ วันนี้ก็ยังไม่ต่าง โลกหมุนเปลี่ยนไปสักเท่าไร วันคืนพาเรื่องราวเคลื่อนผ่าน แต่ทุกครั้งที่เดินเคียงกัน ฉันยังรู้สึก...เหมือนวันนั้น เราไม่ได้มีแต่วันที่สวยงาม มีทั้งวันที่เงียบและอ่อนล้า บางครั้งต่างคนต่างไม่พูดจา แต่ก็ไม่เคยเดินห่างกัน ฉันเพิ่งเข้าใจเมื่อเวลาผ่านไป ว่าความธรรมดานั้นช่างมีค่า เพราะเพียงมีเธออยู่ข้างกัน ทุกวันก็พิเศษ...โดยไม่ต้องพยายาม หากวันหนึ่งเรามองย้อนกลับไป คงไม่มีใครจำวันที่เท่าไร แต่เชื่อว่าทั้งเธอและฉัน จะจำความรู้สึกนั้นได้เสมอ ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ฉันยังมองเธอ...เหมือนวันแรก รอยยิ้มเดิมที่เคยทำให้หวั่นไหว วันนี้ก็ยังงดงาม หากต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ฉันก็คงเดินไปหาเธอ ด้วยก้าวเดียวกัน และรอยยิ้มเดียวกัน เหมือนวันแรก