ริมฝั่งแม่น้ำขุ่นมัว แสงจันทร์ถูกบดบังจนมืดมิด... เขาว่ากันว่าถ้าได้ยินเสียงเธอร้องไห้ "ลูกข้าอยู่ไหน!" มันก็สายเกินไปเสียแล้ว... หญิงร่ำไห้ผู้ล่องลอยในความมืด... ตามหาลูกน้อยที่เธอจับกดน้ำจนขาดใจ [Instrumental Intro] [Verse 1] หมู่บ้านหลับใหลใต้เงาดำของยามราตรี สายลมเย็นพัดดับแสงไฟไร้ซึ่งแสงสี ร่างวิญญาณในชุดขาวลอยล่องมาเนิ่นนานปี เธอเดินย่ำผ่านสายน้ำสุดสยองขวัญสิ้นดี [Pre-Chorus] เธอเดินเลียบฝั่งแม่น้ำใกล้เข้ามาทุกขณะ ชายชาตรีที่กล้าหาญต่างหวาดกลัวและลดละ เสียงร่ำไห้คือสิ่งเดียวที่ดังข้ามอุปสรรค น้ำเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทแสงจันทร์ถูกชำระ [Chorus] โอ้ ลา โยโรนา ร่ำไห้ใต้แผ่นฟ้าที่มืดมิด เพื่อลูกน้อยที่จากไป เสียงครวญครางช่างบาดจิต เธอดึงร่างคนเป็นลงสู่น้ำลึกปลิดชีวิต หนีไปก็ไร้ค่า เธอจะตามล่าทุกเข็มทิศ [Verse 2] ปลายนิ้วเธอแตะผิวน้ำที่หนาวเหน็บและลึกล้ำ เหล่าแม่ต่างล็อกประตูซ่อนลูกน้อยให้พ้นกรรม เพราะวิญญาณร้ายนี้ไม่เคยหลับใหลในคืนค่ำ ข้ามฝั่งโคลนตม เงาดำคืบคลานซ้ำแล้วซ้ำ [Bridge] ลูกข้าอยู่ไหน?... Where are my children? แม่น้ำพรากพวกเขาไป... แต่แม่น้ำต้องคืนพวกเขามา... หากเสียงร้องของเธอฟังดูห่างไกล... แปลว่าเธอมายืนอยู่ข้างหลังคุณแล้ว [Chorus] โอ้ ลา โยโรนา ร่ำไห้ใต้แผ่นฟ้าที่มืดมิด เพื่อลูกน้อยที่จากไป เสียงครวญครางช่างบาดจิต เธอดึงร่างคนเป็นลงสู่น้ำลึกปลิดชีวิต หนีไปก็ไร้ค่า เธอจะตามล่าทุกเข็มทิศ [Outro] โธ่ ลูกแม่... สายน้ำกลืนกินทุกสิ่ง...